mentior
mentior, to invent, assert falsely, lie, cheat, deceive, pretend
Frieze-Dennison Vergil
Could not find mentiendo in Logeion dictionaries.
mentiendo Verb: present passive gerundive singular, Verb: present active gerund singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present active gerund singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive singular of mentior
- I Neutr., to lie, cheat, deceive, etc.: mentiri palam, Plaut. Truc. 1, 2, 89 (183): mentire, id. Poen. 3, 5, 18 (763): adversus aliquem, id. Aul. 4, 7, 9 (690): apud aliquem, id. Poen. 1, 1, 24 (152): sibi, id. Am. 1, 2, 6 (468): mihi, id. Capt. 3, 5, 46 (704); Ter. Eun. 702: aperte, Cic. Ac. 2 (Luc.), 6, 18: in re aliquā, id. Att. 12, 21, 4: de re aliquā, id. N. D. 3, 6, 14: adeo veritatis diligens, ut ne joco quidem mentiretur, Nep. Epam. 3, 1.—With acc. and inf., to pretend, to declare falsely: certam me sum mentitus habere Horam, quae, etc., Ov. Tr. 1, 3, 53; Plin. 12, 15, 34, § 67: mentior nisi or si mentior, a form of asseveration, I am a liar, if, etc.: mentior, nisi et quae alunt illud, corpora sunt, Sen. Ep. 106, 5: si mentiar, inquit, Ultima, quā fallam, sit Venus illa mihi, Ov. F. 4, 227.—Of things, to deceive, impose upon: frons, oculi, vultus persaepe mentiuntur, oratio vero saepissime, Cic. Q. Fr. 1, 1, 6: in quibus nihil umquam ... vetustas mentita sit, id. N. D. 2, 5, 15.—
- B To deceive one's self, mistake: mentire, gnate, Plaut. Trin. 2, 2, 83 (358) Brix ad loc.—
- II Act., to lie or speak falsely about, to assert falsely, make a false promise about; to feign, counterfeit, imitate a shape, nature, etc.: cujus consilio tantam rem mentitus esset, had devised such a falsehood, Sall. C. 48: originem alicujus, Just. 35, 2, 4: auspicium, Liv. 10, 40: titulum Lyciscae, to assume falsely, Juv. 6, 123: noctem, to promise falsely, Prop. 3, 9, 1: cur sese daemonia mentiuntur, Tert. Apol. 23; also, to invent, feign, of a poetical fiction: ita mentitur (sc. Homerus), Hor. A. P. 151; cf.: poëtae Orionem mentiuntur in pelago incidentem, Lact. 4, 15, 21.—Pass.: si a debitore, praelato die, pignoris obligatio mentiatur, Dig. 48, 10, 28.—
- B Trop., of inanim. subjects: semel fac illud, Mentitur tua quod subinde tussis, do what your cough keeps falsely promising, i.e. die, Mart. 5, 39, 6: mentiris juvenem tinctis capillis, id. 3, 43, 1: color, qui chrysocollam mentitur, Plin. 35, 6, 29, § 48: nec varios discet mentiri lana colores, Verg. E. 4, 42: sexum viris denegatum muliebri motu, Col. praef. 1.s—Hence, *
- 1 mentĭens, entis, m. subst., a fallacy, sophism: quomodo mentientem, quem ψευδόμενον vocant, dissolvas, Cic. Div. 2, 4, 11. —
- 2 mentītus, a, um, Part., in pass. signif., imitated, counterfeit, feigned (poet.): mentita tela, Verg. A. 2, 422: figurae, Ov. M. 5, 326: fama, id. ib. 10, 28: nomen, id. ib. 10, 439; id. H. 11, 73; Sen. Contr. 5, 5, 3; Luc. 2, 512; Val. Fl. 6, 698; 7, 155; Sil. 15, 796; Stat. S. 4, 6, 21; id. Th. 1, 256; 7, 303; 10, 875; Poët. ap. Suet. Oth. 3; Prop. 4 (5), 7, 58: mentiti fictique terrores, Plin. Ep. 6, 20, 15; id. Pan. 81, 3: divinitas, Lact. 2, 16, 2; Quint. 12, 10, 76.
I intr., ¶ 1 mentir, ne pas dire la vérité : in (de) re aliqua Cic. Att. 12, 21, 4 ; Nat. 3, 14, à propos de qqch. ; alicui Pl. Capt. 704 ; Ter. Eun. 704 ; Cic. Fin. 1, 16, mentir à qqn ; mentior, mentiar nisi, je suis un menteur, que je sois un menteur si... ne pas, cf. Sen. Ep. 106, 5 ¶ 2 se tromper : mentire Pl. Trin. 362, tu dis une chose fausse ¶ 3 [fig.] frons, oculi, vultus sæpe mentiuntur Cic. Q. 1, 1, 15, le front, les yeux, le visage mentent (trompent) souvent, cf. Cic. Nat. 2, 15 ¶ 4 feindre, imaginer [fictions poétiques] : Hor. P. 151 ¶ 5 manquer de parole : honestius mentietur Cic. Off. 3, 93, il sera plus honorable pour lui de manquer à sa parole.
II tr., ¶ 1 dire mensongèrement : tantam rem Pl. Mil. 35 ; Sall. C. 48, 6, dire un tel mensonge ; [avec prop. inf.] Liv. 24, 5, 12 ; Ov. Tr. 1, 3, 53 ¶ 2 promettre faussement [en ne tenant pas parole] : Prop. 3, 9, 1 ¶ 3 abuser, décevoir : spem mentita (est) seges Hor. Ep. 1, 7, 87, la moisson a trompé lʼespérance ¶ 4 feindre, controuver : auspicium Liv. 10, 40, 4, annoncer de faux auspices ¶ 5 imiter, contrefaire : color, qui chrysocollam mentitur Plin. 35, 48, couleur qui imite celle de la chrysocolle [minéral] ; nec varios discet mentiri lana colores Virg. B. 4, 42, la laine nʼapprendra plus à emprunter des couleurs diverses ; mentiris juvenem tinctis capillis Mart. 2, 43, 1, tu fais le jeune homme en te teignant les cheveux.
➳ fut. arch. mentibitur, mentibimur Pl. Mil. 35 ; 254 || il est difficile de reconnaître si le part. mentitus, a, um, est pris au sens passif ; on peut le plus souvent le traduire par « qui ment, menteur, trompeur, qui imite, etc. »
- 1. liegen (metaf., ook v. niet-lev.); ➤ vultus, oratio mentitur;
- 2. valse beloften doen, zijn woord niet houden;
- 3. (poët.) (v.e. dichter) fantaseren; ➤ ita mentitur Homerus; II. tr.
- 1. verzinnen, valselijk voorgeven [gloriam]; — p.p. mentītus, a, um ook pass. gelogen, verzonnen, nagemaakt [figurae; tela];
- 2. valselijk tonen, voorwenden, voorspiegelen [puerum de gestalte v.e. jongen aannemen; se filium alcis zich valselijk uitgeven voor];
- 3. bedriegen [spem].
言諫。語謬言。詐口。— virum 裝男人。徉爲男。— amorem 裝不爱。— ei 與其假。Colorem fuco mentior 以粉飾面。 \Mentibor pro* Mentiar.
Suggest a Translation
See an image
- 1 MAN-, to invent, assert falsely, lie, cheat, deceive, pretend: Si quicquam invenies me mentitum, T.: Hoc iuvat, non mentior, H.: plurimis de rebus: ne ioco quidem, N.: ille, satum quo te mentiris, pretend, V.: certam me sum mentitus habere Horam, quae, etc., O.—Of things, to deceive, impose upon: frons, oculi, voltus persaepe mentiuntur: in quibus nihil umquam vetustas mentita sit.—To lie about, assert falsely, make a false promise about, feign, counterfeit, imitate: tantam rem, devise such a falsehood, S.: auspicium, L.: titulum Lyciscae, assume falsely, Iu.: ita mentitur (sc. Homerus), fables, H.— Fig.: Spem mentita seges, disappointed, H.: Nec varios discet mentiri lana colores, to assume, V.
-
…, nec non et cuius et unde quove sit armento, veri quasi nescia quaerit. Iuppiter e terra genitam mentitur, ut auctor desinat inquiri. Petit hanc Saturnia munus. Quid faciat crudele suos addicere amores, non dare…
Ovid, Metamorphoses
-
…tibi ne viles isti videantur ocelli, per quos saepe mihi credita perfidia est hos tu iurabas, si quid mentita fuisses, ut tibi suppositis exciderent manibus et contra magnum potes hos attollere Solem, nec tremis admissae conscia nequitiae…
Propertius, Elegies
-
…videri eumque in vinculis retinendum neque amplius potestatem faciundam, nisi de eo indicaret, cuius consilio tantam rem esset mentitus. Erant eo tempore, qui existumarent indicium illud a P. Autronio machinatum, quo facilius appellato Crasso per…
Sallust, Catilina
-
…ne Romae quidem eum fuisse ; id testibus me pollicitus sum planum facturum qui et scire deberent et causam cur mentirentur non haberent. ex edicto autem non potuisse bona possideri demonstravi, quod neque fraudandi causa latitasset neque exsili causa…
Cicero, pro Quinctio
-
…, Pansa, vehementissimum et fortissimum consulem factum iam putant leniorem non quo ita sit aut esse possit, sed mentio a te facta pacis suspicionem multis attulit immutatae voluntatis. inter has personas me interiectum amici Antoni moleste ferunt quibus…
Cicero, Philippicae
-
…lex non erat promulgata ; cum iste vestra severitate permotus multa signa dederat quam ob rem responsurus non videretur, mentio de lege nulla fiebat ; posteaquam iste recreari et confirmari visus est, lex statim promulgata est. cui legi…
Cicero, in Verrem
-
…Punico secundo ; quae Cannensi calamitate accepta maiores animos habuit quam umquam rebus secundis ; nulla timoris significatio, nulla mentio pacis. Tanta vis est honesti, ut speciem utilitatis obscuret. Athenienses cum Persarum impetum nullo modo possent sustinere…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…. hanc ego viam, iudices, si aut asperam atque arduam aut plenam esse periculorum aut insidiarum negem, mentiar, praesertim cum id non modo intellexerim semper, sed etiam praeter ceteros senserim. maioribus praesidiis et copiis oppugnatur…
Cicero, pro Sestio
-
…si potes, libera. Nempe igitur hinc tum, Pomponi, ductus est sermo, quod erat a me mentio facta causam Deiotari fidelissimi atque optimi regis ornatissime et copiosissime a Bruto me audisse defensam. scio, inquit ,…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…; ipsa enim ratio conexi cum concesseris superius cogit inferius concedere. quid ergo haec ab illa conclusione differt si mentiris, mentiris ; mentiris autem ; mentiris igitur hoc negas te posse nec adprobare nec inprobare ; qui igitur magis…
M. Tullius Cicero, Lucullus