merdaceus
merdācĕus, a, um, adj. [merda],
- defiled with excrement (post-class.), Auct. Priap. 69, 8; Anthol. Lat. 3, 160, 6.
merdāceus u. merdāleus, a, um (merda), mit Kot (Exkrementen) besudelt, mentula merdacea, Anthol. Lat. 902, 6 (923, 6): mentula merdalea, Priap. 68, 8 B. u. M.
merdācĕus et merdālĕus, a, um, souillé dʼexcréments : Anth. 902, 6 ; Priap. 68, 8.