mere

mĕrē, adv., v. merus fin.

merē, Adv. (merus), lauter, übtr., homo mere litterosus, Cass. Hemin. ann. 3. fr. 28 (bei Non. 133, 6): terminationes mere Graecae, Eutych. 457, 4 K.: et quid adversus homines stolidissimos pro eadem sententia mere digneque (vernünftiger- u. entsprechenderweise) dici possit, Gell. 17, 1 lemm.

mere [CL] 1 completely, entirely, wholly. et quidam multo amplius sunt astricti choro interesse, quia ~e claustrales existunt Cust. Cant. 146; renunciavit ~e et sponte omni juri Graystanes 39; 1431 sermo ‥ examinatorius ~eve spontaneus StatOx 237. 2 merely, not more than, not less than. hic merulus, -li, eo quod ~e cantet Osb. Glouc. Deriv. 356; malorum mere sunt duo contraria / que verum abigunt ab omni curia Walt. Wimb. Sim. 31; 1307 tale servicium est ~e servicium parve serjancie RParl I 214a; si gignicio nostra esset ~e naturalis, nullo modo esset in potestate voluntatis Duns Ord. IV 97; per agens ~e naturale Ockham Quodl. 91; si intellectus est ~e passivus T. Sutton Quodl. 99.

mĕrē (merus), purement, sans mélange : Hemin. d. Non. 133, 6 ; Gell. 12, 1 ; Pl. Truc. 43 (mss).

mere . adv. (merus.)
純然。

Suggest a Translation
See an image