metator
metator, one who marks off, fixer of boundaries
mētātor, ōris, m. [metor], one who metes out or marks off a place, a divider and fixer of boundaries (class.).
- I Lit.: castrorum antea metator, nunc, ut sperat, urbis, Cic. Phil. 11, 5, 12; cf. id. ib. 14, 4, 10: templi, Lact. 4, 11.—
- II Trop., a measurer: tempus arbiter et metator initii et finis, Tert. adv. Marc. 1, 8.
mētātor, ōris, m. (metor), der Abmesser, Abstecker (der Grenzen) eines Ortes, castrorum, Cic. (auch bl. metator, Veget. mil. 2, 7. p. 41, 12 L.2): urbis, Cic.: oliveti, Plin. – übtr., tempus arbiter et metator initii et finis, Tert. adv. Marc. 1, 8.
~ores, mansionum preparatores
jam corporis mei tabernaculo ~ores mortis se ingerunt
mētātŏr, (15) ōris, m. (metor), celui qui délimite, qui mesure : Cic. Phil. 11, 12 ; 14, 10.
mētātor ōris, m
- metor, one who marks off, fixer of boundaries: castrorum urbis.