metasyncriticus
mĕtăsyncrĭtĭcus, a, um, adj., = μετασυγκριτικός,
- belonging to the discharge of peccant humors: adjutoria, Cael. Aur. Acut. 3, 16, 134: cyclus, id. Tard. 1, 1, 24; 2, 1, 49.
metasyncriticus, a, um (μετασυγκριτικός), zur Beförderung der Metasynkrise (d.i. Verbesserung der inneren Leibesbeschaffenheit durch Abführung der verdorbenen Säfte durch die Poren) geeignet, rein lat. recorporativus, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 16, 134; de morb. chron. 1, 1, 24; 2, 1, 49.
methasin creticum interpretatur morbos determinans sine sanans
mĕtăsyncrĭtĭcus, a, um, dépuratif : C. Aur. Acut. 3, 16, 134 ; Chron. 1, 1, 24.