metaplasmus
mĕtaplasmus, i, m., = μεταπλασμός,
- a grammatical change, irregularity, metaplasm, e. g. in declension (post-Aug.): metaplasmus enim, et schematismos et schemata vocamus, Quint. 1, 8, 14; Mart. Cap. 3, § 326.
metaplasmus, ī, m. (μεταπλασμός), der Metaplasmus, die Umbildung, als gramm. t. t. von der Umwandlung der Kasusformen u. von der Ableitung der Formen (sowohl in der Deklination als in der Konjugation) von einem anderen ungebräuchlichen Stamme, zB. tetuli, Quint. 1, 8, 14 (bei Halm u. Meister griech.). Pompeii comment. 296, 4 K. Mart. Cap. 3. § 326. Aldh. de re gramm. in Class. auct. ed. Mai 5, 521.
hos duos ~os [sc. sinalipham et ecthlipsim ]
ubi ‥ in metris ‘prendo’ pro ‘prehendo’, vel ‘saecla’ pro ‘saecula’ legitur, vel aliquid hujusmodi, non est synalipha sed syncope, quae species est ~i
sum þæ ra dæ la is ~us,þæ t is awend spræ c to oðrum hiwe hwilon for fæ gernysse
hig gehleapað on ~um [gl.: i.~e. transformatio, causa metri ut gnato pro nato ]
barbarismus ‥ vitiosa locutio orationis in communi sermone, quod in poemate dicitur ~us
isdem in methaplasmi tractatu consequenter dicit: antithesis est litere pro litera positio, ut olli pro illi
si subtrahitur vel apponitur littera vel sillaba aut immutatur aut transmutatur ‥ erit primum genus sermonum figurarum et appellatur methaplasmus, hoc est transformacio
sed dicit Catholicon de tropis, quod ~us excusat barbarismum, qui est vicium diccionis
illud tamen non te lateat, carissime, quod frequens est in psalmis ~us, id est mutatio persone et materie
mĕtăplasmus, ī, m. (μεταπλασμός), métaplasme [gramm.] : Quint. 1, 8, 14.