minaciter
minaciter, threateningly, menacingly
mĭnācĭter, adv., v. minax fin.
mināciter, Adv. (minax), drohend, mit Drohungen, potius leniter quam minaciter, Plaut. Stich. 79 G.: adversarios terrere, Cic.: quaerere, Plin. ep.: efflagitare, Suet.: is, a quo insolenter quid aut minaciter dictum sit, Quint. – num putatis dixisse eum minacius quam facturum fuisse? Cic. Phil. 5, 21.
vidimus ‥ domus sereno aere de summitate ~iter cadere tecti
vidi ‥ fortia castra tetrorum spirituum venire, qui me invadere atque secum tollere ~iter intendebant
subjectos clementer moderari, hostibus ~iter infremere
minax ‥ unde ~iter, ~ius, ~issime
pueris nostris illuc transmissis loquens ~iter
servis suis ~iter prorumpebat
mĭnācĭtĕr (13) (minax), en menaçant, dʼune manière menaçante : Pl. St. 79 ; Cic. de Or. 1, 90 ; -cius Cic. Phil. 5, 21.
mināciter adv.with comp.
- minax, threateningly, menacingly: adversarios terrere: minacius dicere quam facere, to bark worse than bite.