minatio
minatio, a threatening
mĭnātĭo, ōnis, f. [1. minor],
- a threatening, threat, menace, as an action (rare but class.): quae illaec est minatio? Plaut. Capt. 4, 2, 19 (799): minationes, Cic. de Or. 2, 71, 288: imperiosis minationibus confutare, Tullius Tiro ap. Gell. 6 (7), 3, 13 Hertz.
minātio, ōnis, f. (1. minor), das Drohen, die Drohung (als Handlung), Plaut. capt. 799 Fl. (Brix 796 comminatio): litium min., Androhung, Augustin. de serm. dom. 1, 11, 32: Plur., Cic. de or. 2, 288. Tiro b. Gell. 6 (7), 3, 13.
allocate eidem pro ~one et vigilia martarum et delez stukemartis predictis usque Strivelyn
pro empcione et ~one animalium ‥ xvij s. ij d.
inventus fuit mortuus ‥ occasione ~onis cujusdam carecte cum tribus equis in eadem junctis, cujus ~o nunciata fuit coronatoribus burgi Colcestr’
soluti Johanni Cotts, pro ~one bigarum
puero Clementis pro ~one feni apudle staks per septimam xij d.
non fuit ausus exire de ecclesia predicta pro timore mortis, causa ~onis predictorum Ricardi ‥ et Alani
J. de S. mineatori nostro quamdiu fuerit in ~eatione murorum castri Bedef’ ‥ habere facias
simul morantes in shelis suis dum sic simul morantur et ~eacionem suam exercent(
mĭnātĭō, ōnis, f. (minor), action de menacer, menace : minationes Cic. de Or. 2, 288.
minātiō ōnis, f
- 1 minor, a threatening.