monticulus
montĭcŭlus, i, m. dim. [mons],
- a small mountain: monticulus, ὄριον, βουνός, Gloss. Philox. Donat. Art. Gram. 2, 2, 3.
monticulus, ī, m. (Demin. v. mons), ein kleiner Berg, Gromat. vet. 328, 29. Itin. Hierosolym. p. 593 Wess.; außerdem (ohne Beleg) bei Donat. art. gramm. 343, 14 K. Pompeii comment. 143, 19 u. 145, 7 K. Consent. 340, 22 K. Gramm. Vatic. de nom. 24 in Class. auct. 5, 184 (b). Not. Tir. 42, 57.
ad tumulum vocitatum Kett, ex Kette usque ad ~os, ex inde vero in Lawern
mulier quaedam ‥ villae illius prope sitae appropinquans ~o, ‥ paulisper dormire coepit
grumulus, ~us
inter civitatem Dunolmensem et quendam monticollum, qui ‥
Salopia ‥ posita ‥ in collis vertice ‥ Britannice dicebatur Pengwern, a dumis crescentibus in illo ~o
ibi est Roma, quia superflua equivocaretur in nomine civitatis, sicut pueri vocant Oxonie Romam ~um Belli Montis
super cujusdam talpe ~um
~as talparum(v.
ex ea terra factus esset quasi ~us quidam super quem postea fundata est ecclesia
singulos ‥ fecit super hec eorum membra ~os in memoriam victorie sue
quosdam ~os in sepulturam mortuorum
non sunt usi fratres pulvinaribus usque ad tempus fratris A. ministri. unde cum diceret frater A. in capitulo quod fratres ~os sibi indecenter fecerunt ad caput suum sublevandum respondit custos ‥
quedam paupercula ‥ ~um feni ‥ ascendit
quando inceperint [stipulas ] coligere, debent in prima die colligere xx ~os, quemlibet de v garbas [sic ]
giro perambulo ventris monticulum / vix fere senciens dulcem odorculum
montĭcŭlus, ī, m. , dim. de mons : Grom. 328, 29 ; Gloss.