montuosus
montuosus, mountainous, full of mountains
montŭōsus or montōsus, a, um, adj. [mons],
- mountainous, full of mountains (class.): regio, Cic. Planc. 9, 22: cum locis ipsis delectemur, montuosis etiam, id. Lael. 19, 68: loci, id. Part. 10, 36: frutex, Plin. 12, 13, 28, § 48.—Form montosa, Verg. A. 7, 744. —Subst.: montŭōsa, ōrum, n., mountain regions, mountainous parts: montuosa Ciliciae, Plin. 11, 53, 116, § 280; Vulg. Jer. 17, 26.
montuōsus (montōsus), a, um (mons), gebirgig, reich an Gebirgen, loca montuosa (Ggstz. campi), Varro: (loci) plani an montuosi, Cic.: regio aspera et montuosa, Cic.: montosae Nersae, Verg.: montuosus frutex, berghoher, Plin. 12, 48. – subst., montuōsa, ōrum, n., gebirgige Gegenden, Berg-, Gebirgsgegenden, montuosa Ciliciae, Plin. 11, 280.
ascendimus quidem de Joppen in civitatem Jerosolimam, ‥ per viam ~am, asperrimam et periculosissimam
terram illam ‥ ~am et monstruosam
quare terra quedam plus ~a est quam in alia?
terra illa ~a est et sita inter rupes et satis debilis
oportuit episcopum ‥ per loca deserta, ~a, et invia iter arripere
hipporis ‥ nascitur in locis humidis et ~is
precessit te hinnulus ille spiritalis per ardua et ~a, aspergens itinera sua aromatibus myrrhe et thuris
delphini ‥ atque insuper ~ae balenae
Appollineus Phyton ~a invictus magnitudine
montŭōsus (13) (-tōsus Virg. En. 7, 744 ), a, um (mons), montagneux, montueux : Cic. Planc. 22 ; Part. 36 || -tŭōsa, ōrum, n. , région montagneuse : Plin. 11, 280.
- 1. bergachtig [regio];
- 2. (Plin. Mai.) (v. planten) in de bergen groeiend.
montuōsus
adj.
- mons, mountainous, full of mountains: loca, Cs.: regio.