moraliter
mōrālĭter, adv., v. moralis fin.
mōrāliter, Adv. (moralis), ethisch, charakteristisch, Donat. Ter. Andr. 2, 2, 23; Hec. 5, 2, 16; adelph. 5, 8, 35 u. Phorm. 1, 1, 2. – insbes., moralisch, Ambros. apol. David 6: Compar. moralius, Ambros. in psalm. 118. serm. 1. § 5 u.a.
dictet ethice, id est ~iter dictent etice
omnis theologus et jurista ac philosophans ~iter utitur his argumentis
nullus actus naturalis est bonus ~iter propria bonitate
eadem conclusio numero per te potest probari philosophice per premissas speculativas et ~iter per premissas practicas
in factis ~iter dubiis
juramentum ‥ post fuit falsum ~iter
~iter autem Cacus malus interpretatur
~iter quidem sermocinantes dicunt hec esse tantum quantum unum est, unde intelligendum est ‘consilii boni’
juxta ~iter loquentes, bellualis ‥ illa sevicia esse dicitur, ubi nulla subsequitur misericordia
‘thesaurum istum in vasis fictilibus’ ‥ quod ~iter interpretatum ‥
quid sit ~iter pedes Christi lacrimis lotos et crinibus extersos osculari
~iter verbum prelati est
isto modo ~iter Christus quandoque videt personam aptam ad fructificandum in ecclesia
mōrālĭter (moralis), conformément au caractère [dʼun personnage dramatique] : Don. Andr. 2, 2, 23 ; Ad. 5, 8, 35.
Diuturna aliqua mora, aut commansione. Gasp. Barthii Gloss. ex Hist. Palæst. Fulcherii Carnot. apud Ludewig. tom. 3. pag. 354.
Quem prædictus rex secundum regium morem clementer suspiciens, ac Moraliter nutritum suæ familiaritatis participem inter alios principes esse concessit.