moratorius
mŏrātōrĭus, a. um, adj. [morator],
- delaying, dilatory (post-class.): cunctatio, Dig. 26, 7, 6: appellationes, Paul. Sent. 5, 35, 2: ambages, Cod. Just. 4, 31, 14.
morātōrius, a, um (moror), I) säumend, ICt. – II) verzögernd, ICt.
faciatis ‥ verbum abbreviatum et mandatum domini pape ‥ sine ~ia dilatione mancipetis effectui
hac in re ~ie quedam dilaciones contingere vise sunt
~ia quavis cunctacio posthabita
mŏrātōrĭus, a, um (moror), qui retarde : Ulp. Dig. 26, 7, 6 ; Ps. Paul. Sent. 5, 35, 7 || dilatoire : Cod. Just. 4, 31, 14.