About
Menu

moratus

moratus, belated, delayed, lingering

moratus2, mannered, of morals

mŏrātus, a, um, Part., from moror.
mōrātus, a, um, adj. [mos].
  • Mannered, of morals, good or bad; constituted, conditioned, circumstanced (class.): nequiquam mulier exornata est bene, si morata est male, Plaut. Most. 1, 3, 132 (288): condigne pater est ejus moratus moribus, id. Capt. 1, 1, 39 (107): morata recte (puella), id. Aul. 2, 2, 62 (239): viri bene morati, Cic. de Or. 2, 43, 184: genus hominum optime moratum, id. Agr. 2, 31, 84: melius, id. Fin. 1, 19, 63: ita haec morata est janua, is of such a nature, Plaut. As. 2, 3, 10 (390): male moratus venter, insatiable, Ov. M. 15, 95: bene morata disciplina, Col. 1, 8: aut multitudinem melius moratam censeam fieri posse, Liv. 26, 22, 14: in tam bene morata civitate, id. 45, 23, 10: bene moratae urbes, Quint. 8, 6, 24.—
  • II Esp. of style, etc., adapted to the manners or character of a person, or to the subject, characteristic: poëma, Cic. Div. 1, 31, 66: recte morata Fabula, in which the characters are accurately drawn, Hor. A. P. 319; cf.: in oratione morata debent esse omnia cum dignitate, Quint. 4, 2, 64.

Saved

Recent