moratus
moratus, belated, delayed, lingering
moratus2, mannered, of morals
mŏrātus, a, um, Part., from moror.
mōrātus, a, um, adj. [mos].
- Mannered, of morals, good or bad; constituted, conditioned, circumstanced (class.): nequiquam mulier exornata est bene, si morata est male, Plaut. Most. 1, 3, 132 (288): condigne pater est ejus moratus moribus, id. Capt. 1, 1, 39 (107): morata recte (puella), id. Aul. 2, 2, 62 (239): viri bene morati, Cic. de Or. 2, 43, 184: genus hominum optime moratum, id. Agr. 2, 31, 84: melius, id. Fin. 1, 19, 63: ita haec morata est janua, is of such a nature, Plaut. As. 2, 3, 10 (390): male moratus venter, insatiable, Ov. M. 15, 95: bene morata disciplina, Col. 1, 8: aut multitudinem melius moratam censeam fieri posse, Liv. 26, 22, 14: in tam bene morata civitate, id. 45, 23, 10: bene moratae urbes, Quint. 8, 6, 24.—
- II Esp. of style, etc., adapted to the manners or character of a person, or to the subject, characteristic: poëma, Cic. Div. 1, 31, 66: recte morata Fabula, in which the characters are accurately drawn, Hor. A. P. 319; cf.: in oratione morata debent esse omnia cum dignitate, Quint. 4, 2, 64.
1. morātus, a, um, s. 1. moror.
2. mōrātus, a, um (v. mores), I) irgendwie gesittet, -geartet, -beschaffen, a) übh.: bene, melius, optime m., Cic.: mulier male m., Plaut.: ita moratus (dessen Charakter so beschaffen ist), ut etc., Cic. (s. Meißner Cic. Tusc. 1, 11. p. 97, b): istoc more morata, so geartet, Plaut.: condigne pater est eius moratus moribus, so geartet wie er, Plaut.: quid mulieris uxorem habes aut quibus moratam moribus? wie geartet? Ter. – v. Lebl., ita haec morata est ianua, Plaut.: venter male m., Ov.: disciplina bene m., Colum. – b) prägn. = gut geartet, homines morati, Firm. math. 8, 24. – II) nach den Sitten-, nach dem Charakter der Menschen eingerichtet, poëma, charaktervolles, Cic.: fabula recte morata, mit richtiger Zeichnung der Charaktere, Hor.
1 mŏrātus, a, um, part. p. de moror.
2 mōrātus, a, um (mores), ¶ 1 qui a telles ou telles mœurs : Pl. Most. 290 ; Capt. 107 ; Cic. Fin. 1, 63 ; de Or. 2, 184 ; Liv. 26, 22, 14 ; bene morata et bene constituta civitas Cic. Br. 7, État ayant un bon fondement de mœurs (de traditions) et une bonne constitution ¶ 2 adapté aux mœurs et au caractère dʼune personne : moratum poema Cic. Div. 1, 66, vers conformes à la nature, naturels, cf. Top. 97 ; recte morata fabula Hor. P. 319, pièce où la nature est bien observée, dont les caractères sont naturels.
- 1. op een of andere manier geaard, van aard, van inborst; ➤ homo bene ~; venter male ~ onverzadelijk; ita ~ ut zodanig van karakter dat;
- 2. karaktervol [poëma]; ➤ fabula recte -a (Hor.) met voortreffelijke karaktertekening.
moratus , a, um. adj. (mos.)
風俗者。Male moratus 惡俗者。不善行者。Bene morata civitas 好風之國。Morata oratio 描人俗之論。
Suggest a Translation
See an image
風俗者。Male moratus 惡俗者。不善行者。Bene morata civitas 好風之國。Morata oratio 描人俗之論。
Suggest a Translation
See an image
Jussit eum ablata dignitate, etiam omni honore privari, et sibi seni Moratum ubi vellet sine se suisque conquirere.Vide Mora 4.
Unam cotam panni Morati, panni Franciæ.Vide infra Morelus.
Moratam Galliam, quæ moribus suis regitur, vulgo
morātus (1) adj.
- P. of moror, belated, delayed, lingering.—Plur. as subst: ad sexcentos moratorum cepit, L.: duo milia moratorum, loiterers, L.
mōrātus (2) adj.
- mos, mannered, of morals, constituted, conditioned, circumstanced: (mulier) quibus morata moribus!T.: genus hominum optime: in tam bene moratā civitate, L.: male venter, insatiable, O.—Of style, expressive of character: poëma: recte morata Fabula, with accurate characterization, H.