muceo
mūcĕo, ui, 2, v. n. [mucus],
- to be mouldy, musty (ante-class.): vinum quod neque aceat, neque muceat, Cato R. R. 148.
mūceo, ēre (mucus), kahmig sein, schimmelig sein, vinum mucet, Cato r. r. 148.
mūcĕō, (16) ēre, intr., être moisi, gâté [en parl. du vin] : Cato Agr. 148.