multiformiter
multifōrmiter, Adv. (multiformis), mannigfach, Plin. 36, 202 (Detl. ohne Not multifariam), Gell. 9, 5, 7. Boëth. ad Cic. top. 1. p. 271, 4 B. Augustin. de trin. 2, 15: varie et m., Mar. Victorin. art. gr. 3, 18, 1. p. 139, 2 K.
praedicatio ‥ doctrinae ~iter emanavit
ipsa saecula in ipso Dei ordine ~iter variantur
primos homines extrinsecam ante offensam plane liquet et ~iter deliquisse et ~ius potuisse
fecit ‥ convictos de homicidio ‥ ~iter puniri
multĭfōrmĭtĕr (multiformis), de plusieurs manières : Plin. 36, 202 ; Gell. 9, 5, 7.