multiloquus
multĭ-lŏquus, a, um, adj. [multus-loquor],
- talkative, loquacious (Plautin.): coquus, Plaut. Ps. 3, 2, 5 (794): anus, id. Cist. 1, 3, 1 (148): erit tacitus, qui naturā fuerat multiloquus, Cael. Aur. Acut. 2, 2, 10.
multiloquus (multilocus), a, um (multus u. loquor), viel redend, geschwätzig, v. Pers., homo, Plaut. Pseud. 794. Augustin. serm. 80, 2 u.a.: anus, Plaut. cist. 149: Ggstz., erit praeterea tacitus is, qui naturā atque sanitatis tempore fuerat mutiloquus, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 2, 10.
nunc simulabat se mutum, nunc ostendebat sine modo ~um
dicax, ~us, verbicrepus, procax
qui sepius juraverit vel qui multilocus fuerit
sepe enim ~us rei magnitudinem rumor excedit
inter multiloquos et grandia verba serentes
multĭlŏquus, a, um (multus, loquor), bavard : Pl. Ps. 793.