multiloquium

multĭ-lŏquĭum, ii, n. [multus-loquor],

• a much-speaking, Plaut. Merc. prol. 31; Ambros. de Job, 1, 6, 20; id. in Psa. 1, § 20.

multiloquium, iī, n. (multus u. loquor) = πολυλογία (Gloss. II, 412, 42), das viele Reden (Ggstz. pauciloquium), Plaut. merc. 31 u. 37. Ambros. de Iob et David 1, 6, 20; in psalm. 1. § 20. Vulg. prov. 10, 19 u. Matth. 6, 7. Augustin. retract. prol. § 2.

multiloquium [CL] , (act of) excessive talking; b (w. ref. to Prov. x 19); c (w. ref to Matth. vi 7). jam ne nos fallant multoloquio suo Scottorum scolaces [i.~e. sculaces] Theod. Laterc. 1; non solum stultiloquia, sed etiam ~ia evertunt Ailr. Inst. Inclus. 7; ideo, ne ~io aures delicatas offendam, epistolam in verbo doctoris gentium claudo P. Blois Ep. 16. 62C; non est opus ~io ubi res est in expedito Gir. EH I 15 p. 253; vilitas hominis cognoscitur in ~io W. Burley Vit. Phil. 230n..  b ~ium non declinat peccatum; fluvius exundans cito colligit lutum ultra modum Alex. Bath Mor. I 13 p. 128.  c ethnicorum, id est gentilium, in ~io putare se exaudiri. et revera omne ~ium a gentibus venit Rob. Bridl. Dial. 77.

multiloquium , ii. n.
多口。

Suggest a Translation
See an image