murmurare

murmurare [CL] 1 to make a low continuous noise, murmur, rumble: a (w. natural phenomenon as subject); b (w. animal as subject). a litora ~ant Aldh. PR 131; [flumen] Pyriphlegethontis Tartarei ‥ qui rapidis ‥ ignibus saxa ~antia torquet Lib. Monstr. III 24. b [lupus] ibat malignum murmurans, þeotende GlP 824. 2 to speak in low or indistinct voice, to murmur, mutter, whisper. †mutilat [l. mussitat], ~at GlC M 346; sussurat, ~at Ib. S 604; susurrat, qui in aurem ~ans loquitur Gl. Leid. 19. 23; mussare, mussitare, ~are, mutire Osb. Glouc. Deriv. 362; garrio, i. ~o, i. jangler, inde garrulus GlSid f. 145va.. 3 to grumble, complain, protest. tanto ergo minus de flagello quo castigamur ~are debemus quanto certius in eo paternae dilectionis pignus tenemus Bede Prov. 951; causetur, ~etur Gl. Leid. 2. 24; si non fuerint saturati, ‥ ~abunt, accusabunt ‥ et rapient Gir. GE II 33 p. 327; 1220 vide plurimum †importunat [MS: murmurat; DipDoc I 66: murmurat] nostrum vulgus (AncC I 195) RL I 81; 1236 habuit duos filios, Thomam primogenitum et Robertum postnatum; et voluit promovere Robertum, et dedit ei viij acras, et quando Thomas hoc scivit, ~avit inde CurR XV 1945; Christus contra passionem suam nunquam ~avit set semper stetit et permansit H. Hartlepool 196; laventur cum eis placuerit, prout solebant, ita quod non habeant occasionem ~andi Norw. Cath. Pri. 119; 1468 ex altera parte ‥ quia cementarii hujus civitatis ~abant inter se de pagina sua in ludo Corporis Christi ‥ Mem. York II 124.

murmurare

Saved

Recent