murmurator
murmŭrātor, ōris, m. [murmuro],
- a murmurer (post-class.): summussi murmuratores, Paul. ex Fest. p. 299 Müll.: adversus Deum murmuratores, Aug. Retract. 2, 20; Vulg. Judae, 16.
murmurātor, ōris, m. (murmuro), der Murmeler, der Murrer, Paul. ex Fest. 299, 3. – insbes., v. Unzufriedenen, v. Mürrischen, Augustin. serm. 296, 6 u. 311, 12: querulosus, Vulg. epist. Iudae 16: m. adversus deum, Augustin. retract. 2, 20.
detractores et ~ores Apostolus Deo odibiles appellat
illi [ministri Dei ] ‥ etsi queruli et ~ores, tamen secuti sunt Moysen
~ores cibi et potus, et precipue monachos ~ores condemnans
detractores, libenter audientes susurratores, ~ores
hic ~or,a grocher
a grucher , ~or, susurro
murmŭrātŏr, ōris, m. (murmuro), celui qui parle bas : P. Fest. 229 || [fig.] celui qui murmure, qui se plaint : Aug. Serm. 50, 31 ; Vulg. Jud. 16.