murmuro
murmuro, to murmur, mutter, roar
murmurō, āvī, ātus, 1, n.: to murmur, mutter, roar, 10.212. (murmur)
murmŭro, āvi, ātum, 1, and (ante- and post-class.) murmŭror, ātus, 1, v. dep. [murmur], to murmur, mutter; to rustle, rumble, roar, etc. (cf.: susurro, musso, fremo, strepo).
- I Neutr.
- A Form murmuro: secum murmurat, Plaut. Aul. 1, 1, 13 (52); Varr. L. L. 6, § 67 Müll.—Of discontented persons, to mutter, grumble: servi murmurant, Plaut. Mil. 3, 1, 149 (744): et murmuravit omnis congregatio, Vulg. Exod. 16, 2 al.—Of the nightingale: secum ipse murmurat, Plin. 10, 29, 43, § 82: magia carminibus murmurata, muttered, Ap. Apol. p. 304, 28.—Of inanimate things, to murmur, roar, rumble: murmurantia litora, Varr. L. L. 6, § 67 Müll.: murmurans mare, Cic. Tusc. 5, 40, 116: unda, Verg. A. 10, 212: ignis, crackles, Plin. 18, 35, 84, § 357: intestina, to rumble, Plaut. Cas. 4, 3, 6 (803).—
- B Form murmuror: murmurari coepimus, Varr. ap. Non. 478: populus murmurari coepit, Quadrig. ib. 7; Varr. ib. 11.—
- II Act., transf., to mutter or grumble at a thing: quidam tarditatem poëtae murmurari, Ap. Flor. p. 353 fin.
murmuro, āvī, ātum, āre (murmur), murmeln, brummen, I) v. leb. Wesen: a) v. Menschen, Varro LL. u.a.: secum, Plaut.: mit Acc., flebile lingua murmurat exanimis, Ov.: magia murmurata carminibus, wobei man Formeln hermurmelt, Apul. – insbes., von Unzufriedenen, murren, brummen, servi murmurant, Plaut.: murmuravit populus contra Moysen, Vulg. – b) v. der Nachtigall, interdum et secum ipse murmurat (sonus), Plin. 10, 82. – II) v. Lebl., murmeln, ertönen, rauschen, murmurans mare, Cic.: spumea semifero sub pectore murmurat unda, Verg.: murmurantes ignes, knisternd, als ein Anzeichen, daß sich das Wetter ändern wird, Plin.: mihi inanitate iamdudum intestina murmurant, der Magen knurrt mir, Plaut.
murmŭrō, (13) āvī, ātum, āre (murmur), ¶ 1 intr., murmurer [pers.] : Pl. Aul. 52 ; Varro L. 6, 67 || [en parl. de pers. mécontentes] Pl. Mil. 744 || [choses] faire entendre un bruit, un murmure, un grondement, un crépitement, etc. : [mer] Cic. Tusc. 5, 116 ; [flots] Virg. En. 1, 212 ; [flamme] Plin. 18, 357 ; [intestins] Pl. Cas. 803 ¶ 2 tr., v. murmuratus.
- 1. mompelen, brommen, mopperen; ➤ servi murmurant;
- 2. bruisen, ruisen; ➤ murmurans mare;
- 3. (Plin. Mai.) knapperen; ➤ murmurantes ignes.
murmurō āvī, —, āre
- murmur, to murmur, mutter, roar: murmurans mare: flebile, O.