murmuratio
murmŭrātĭo, ōnis, f. [murmuro],
- a murmuring, crying (post-Aug.): aquilarum, Plin. 10, 3, 3, § 6: deum sine murmuratione comitari, without murmuring, Sen. Ep. 107, 9; id. Ben. 5, 15, 2: servi mei, id. de Ira, 3, 24, 2.
murmurātio, ōnis, f. (murmuro), das Murren unzufriedener Menschen, haec nostra, Sen. de ben. 5, 15, 2: servi mei, Sen. de ira 3, 24, 2: deum sine murmuratione comitari, Sen. ep. 107, 9; außerdem Augustin. epist. 29, 8. Vulg. num. 20, 6 u.a.: Plur., Vulg. exod. 16, 8 u.a. – u. krächzender Vögel, das Gekrächze, krächzende Geschrei, Plin. 10, 6 u. 8.
murmuro ‥ unde ‥ hec ~o, -nis
nec sono nec ~oni ‥ alicujus, si forte, quod absit, indiscrete agitur, nullo modo est intendendum
inde ~onis iniquitatem [sic ] succenditur unde debuit ab iniquitate compesci
tantum pater spiritalis praevideat, ne justam quislibet habeat ~onem
stulta dehinc ~o procacis ministri, firma ex fide pontificis sic superata, quievit
nec solum absque ~one pati molestias, sed etiam ut graviter puniamur ad vindictam Dei amare debemus
hic multoties ~onibus insudabat, et a detractione lingue non parcebat
de illa ~one [] questionum nichil ad propositum : Trevisa stryf
ut per hec omnis ~onis materia et occasio ‥ tollantur
murmŭrātĭō, (14) ōnis, f. (murmuro), murmure [dʼun oiseau] : Plin. 10, 6 || [fig.] murmure, plainte : Sen. Ep. 107, 9 ; Ben. 5, 15, 2.