negator
nĕgātor, ōris, m. [nego],
- a denier (postclass.), Tert. adv. Haer. 11; Prud. Cath. 1, 57: Jovis et Minervae, Sid. Ep. 9, 16.
negātor, ōris, m. (nego), der Leugner, Verleugner, Corp. inscr. Lat. 10, 2483. – bes. des Christentums (Ggstz. confessor), absol., od. m. Genet. dei, Eccl.
ne quis forte improbus ~or hujus donationis erumpat
de possessionibus repetendis judicia talia sunt apud eos [sc. Sarracenos ], qualia esse apud Hebreos ipse optime nosti–ut petitor testibus comprobet et ~or juramento semel expurget
Dominicae resurrectionis incredulus ~or
qui carnis ac sanguinis ~or existis
antea ter eum negabis ante ~or quam eris martyr
quum praefatus ~or suus [sc. sancti Yvonis ] per villam ‥ transiret ‥ obdormivit
nĕgātŏr, ōris, m. (nego), renégat, apostat : Tert. Præscr. 11 ; Prud. Cath. 1, 57.
De possessionibus recuperandis judicia talia sunt inter eos, qualia et apud Hebræos, ut scilicet petitor comprobet, ac Negator semetipsum expurget.