negito

nĕgĭto, āre, v. freq. a. [nego],

• to deny steadfastly, to persist in denying (very rare): negitare adeo me natum esse, Plaut. Merc. prol. 50: perii; vix negito, id. Bacch. 5, 2, 76 (1195): quaero, qui illi ostenderit eam, quam multos annos esse negitavisset, veri et falsi notam, Cic. Ac. 2 (Luc.), 22, 69: ne fieri negites quae dicam posse, Lucr. 4, 913: rex primo negitare, Sall. J. 111, 2: renuit negitatque Sabellus, Hor. Ep. 1, 16, 49.

negito, āvī, āre (Intens. v. nego), beharrlich-, standhaft verneinen, -leugnen, absol., vix negito, Plaut.: rex primo negitare, Sall.: renuit negitatque Sabellus, Hor.: m. folg. Acc. u. Infin., ne fieri negites quae dicam posse, Lucr. 4, 910 (913): negitare adeo me natum suum, Plaut. merc. 55 G.: qui illi ostenderit eam, quam multos annos esse negitavisset, veri et falsi notam, Cic. Acad. 2, 69.

See: negitare

nĕgĭtō, (14) āre (nego), dire obstinément que... ne... pas, nier à différentes reprises [même constr. que nego ] : Pl. Bacch. 1193 ; Merc. 50 ; Lucr. 4, 910 ; Cic. Ac. 2, 69 ; Sall. J. 111, 2.

negito , as, are. (nego.)
常不允。

Suggest a Translation
See an image

negitō āvī, —, āre, freq.

• nego, to deny steadfastly, persist in denying: alqd esse: rex primo negitare, S.: renuit negitatque Sabellus, H.