nimietas
nĭmĭĕtas, ātis, f. [nimius],
- a too great number or quantity; a superfluity, redundancy, excess (post-class.): sanguinis, Pall. 6, 7: prunarum, Eutr. 10, 9: gaudii, Ap. Met. 3, 10, 3; Arn. 4, 133.—In plur., Pall. 2, 13 med.
nimietās, ātis, f. (nimius), I) der Überfluß, das Übermaß, sanguinis, Pallad.: prunarum, Eutr.: n. vini, das Übermaß = zu reichlicher Genuß, Macr.: gaudii, Apul.: vitae licentioris, Capit.: Plur., Pallad. 2, 13, 5. – II) insbes.: a) = hyperbole (w. s.), Macr. sat. 4, 6, 15. – b) die Umständlichkeit, Weitschweifigkeit in der Darstellung, Arnob. 4, 10.
papam Benedictum tam inhianter huc proficiscendi praecatus est dedisse licentiam, ut precis sue non potuit declinare ~atem
etiam cum prae ~ate languoris equitare non valens caballario ferreretur in grabato
ut ‥ equi ‥ ~ate aquarum perirent
crapula est in sumptione ciborum ultra quam sufficit nature, que interficit animam propter ~atem
ramorum arborum ‥ ventorum aliquando †inimetate [l. nimietate ] prostratorum
nĭmĭĕtās, ātis, f. (nimius), surabondance, excès : Pall. 2, 13, 5 || hyperbole : Macr. Sat. 4, 6, 15 || prolixité : Arn. 4, 10.
Item quædam alia maxima capitis gravitate et dolore sic consternata, ut pene ex Nimietate doloris amentiam sibi evenire speraret, etc.