nitide
nĭtĭdē, adv., v. nitidus fin.
nitidē, Adv. (nitidus), glänzend, prächtig, herrlich, nitēre, Plaut.: cenare, Plaut.: lepide atque n. accipere alqm, Plaut.: ros marinum colliges nitidissime in prato, Marc. Emp. 8.
nitidus ‥ unde ~e, ~ius, ~issime, adverbia
florent filii ‥ monasterii ~ius sole
nonne multo ~ius placet ejus perseverantia cum illa sola perseverandi causa videtur
in eis [sc. libris ] invenies, quam profunde, quamque ~e idem vir de his disserat, quem inter ceteros constat fuisse doctores et ingenio acutum, et in eloquio decorum
nĭtĭdē (16) (nitidus), avec éclat : Pl. Truc. 354 || splendidement, royalement : Pl. Cist. 11 ; Cas. 748.