noctuabundus
noctuabundus, in the night-time, by night
noctŭābundus, a, um, adj. [noctu],
- having travelled all night (cf. noctivagus): noctuabundus ad me venit cum epistulā tuā tabellarius, Cic. Att. 12, 1, 2.
noctuābundus, a, um (*noctuor v. nox), die Nacht hindurch reisend, noctuabundus ad me venit cum epistula tua tabellarius, der Bote, der die ganze Nacht gelaufen war, Cic. ad Att. 12, 1, 2.
ad Godrici tumbam noctabundus evigilavit
noctŭābundus, a, um (*noctuor, nox), qui voyage pendant la nuit : Cic. Att. 12, 1, 2.
noctuābundus
adj.
- * noctuor, from nox, in the night-time, by night: ad me venit tabellarius.