novale
novāle, is, n., s. novālis.
nŏvāle, (15) is, n. (novus), novale, terre nouvellement défrichée : Plin. 17, 39 || jachère : Plin. 18, 176 ; Col. Rust. 2, 2, 14 || champ cultivé [poét.] : Virg. B. 1, 70 ; Stat. Th. 3, 644 || les moissons sur pied : Juv. 14, 148.
Ager, quiGloss. MS. :Novalis ab antiquis sapientibus vocatur, est duplex : unus quidem, qui primum ad cultum redactus est : alter autem, ad quem interpositis quibusdam quietibus necesse est suam redire novitatem, sicut est ager, qui duobus annis seminatur, in tertio quiescit, etc.
Novalia, agrorum loca, quæ verno tempore scrobibus factis vinetis aptantur.Joannes Sarisberiensis lib. 1. Policrat. cap. 2 :
A Novalibus suis arcentur agricolæ, dum feræ habeant vagandi libertatem.
Novalem agrumaltero significatu sumi potissimum in Chartis Pontificiis observat Innocent. III. PP. in Decretal. Greg. lib. 5. cap. 21. pro agro scil.
qui de Novo ad cultum redigitur, de quo non extat memoria, quod aliquando cultus fuisset. Gloss. antiquæ MS. :
Excolentes diu infertilia, gratissima ex eis reddidereVetus Charta apud Joach. Vadianum lib. 3 :Novalia .
In Novali loco, qui Abbacella nuncupatur... Basilicam ad servitutem Dei condidi.
In hanc formam pacis amicabiliter convenimus, videlicet quod hoscum Houdini et boscum ad Tilium cum Novali vel sarto adjacente predicto bosco, etc.
Novale quoddam in Hogebach Novavit, quod 22. solidos persolvit.Et cap. 35 :
In silva Branvirst cœpit Novare Novale, ut in Ecclesia Fuldensi suo labore acquireret sibi nomen et sempiternum memoriale.
NOVALE
NOVA´LE[ARATRUM]