novator
nŏvātor, ōris, m. [novo],
- a renewer, restorer (post-class.): verborum, i.e. who brings obsolete words again into use, Gell. 1, 15, 18: stirpis Anniae, Aus. Ep. 16, 32.
novātor, ōris, m. (novo), I) der Erneuerer, stirpis Anniae, Auson. epist. 16, 32. p. 175 Schenkl. – II) der Neuerer, Neu-Aufbringer, verborum, der Aufbringer neuer Wörter, Gell. 1, 15, 18.
ut si qui essent, qui de illorum erroribus quererentur et religionem cuperent restitutam, eos statim, quasi ~ores rerum et homines factiosos, condemnarent pro haereticis
nŏvātŏr, ōris, m. (novo), celui qui renouvelle : Gell. 1, 15, 18 ; Aus. Ep. 16, 32.