novelletum
nŏvellētum, i, n. [1. novellus],
- a place planted with young trees or vines, a nursery-garden (post-class.), Dig. 25, 1, 6; cf.: novelletum, νεόφυτον, νεοφυτεῖον, Gloss. Philox.
novellētum, ī, n. (novellus) = νεόφυτον (Gloss), die Baumschule, bes. von jungen Weinstöcken, Gaius dig. 5, 3, 39. Paul. dig. 25, 1, 6.
~um, ubi sunt vites novellae quomodo finetum [i. e. vinetum ]
nŏvellētum, ī, n. (novellus), ¶ 1 lieu planté de jeunes arbres : Paul. Dig. 25, 1, 6 ¶ 2 [mét.] nouveau converti, néophyte (νεόφυτον) : Novis te cantabo chordis, o novelletum quod ludis in solitudine cordis Baud. Les fleurs du mal 60.
Ordinatum est quod de qualibet bestia quadrupede... que invente fuerint in plantato, in vinea, altineto, Novelleto, riveria, campo imblavato, etc.