nutatio
nūtātĭo, ōnis, f. [nuto] (post-Aug.).
- A nodding: capitis, Plin. 11, 37, 49, § 135. —
- II A swaying.
- A Lit.: frequens et in utramque partem nutatio, Quint. 11, 3, 129.—
- B Trop., a shaking, tottering: nutatio reipublicae, Plin. Pan. 5, 6.
nūtātio, ōnis, f. (nuto), das Schwanken, I) im allg.: illa frequens in utramque partem nutatio, Quint. 11, 3, 129: quid stultius quam timere nutationem aut subitos montium lapsus, Sen. nat. qu. 6, 2, 6. – bildl., n. rei publicae, der Verfall, Plin. pan. 5, 6. – II) das Sich-Neigen des Hauptes, das Nicken, capitis, Plin. 11, 135.
ex qua commocione turrium atque castrorum pars magna ruit, pars vero, quae remansit, ex ~one non parum debilitata est
nūtātĭō, (15) ōnis, f. (nuto), balancement, oscillation : Plin. 11, 135 ; Quint. 11, 3, 129 ; Sen. Nat. 6, 2, 6 || [fig.] état chancelant [de lʼempire] : Plin. Min. Pan. 5, 6.
- 1. het knikken [capitis];
- 2. het schokken [terrae; metaf. rei publicae verval].