nutribilis
nūtrībĭlis, e, adj. [nutrio],
- nourishing, nutritious (post-class.): cibi, Cael. Aur. Tard. 5, 1, 9: nutribiliores suci, id. ib. 5, 10, 126: vina, id. Acut. 2, 37, 212.—Subst.: nūtrībĭlia, ium, n., nourishing food, Cael. Aur. Tard. 1, 4, 108.—Hence, adv.: nūtrībĭlĭ-ter, so as to be nourished or reared, Theod. Prisc. 4, 2.
nūtrībilis, e (nutrio), nahrhaft, cibus, Cael. Aur. de morb. chron. 5, 1, 9: nutribiliora vina, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 37, 212: nutribiliores suci, Cael. Aur. de morb. chron. 5, 10, 126. – subst., nūtrĭbilia, ium, n., nahrhafte Speisen, Cael. Aur. de morb. chron. 1, 4, 108.
item ex temperato, sc. calido et humido, similia sunt sanguini, ideo multum ~iora sunt ceteris
res non ~is ~i admixta
dietandi sunt cibis ~ibus et digestibilibus
humidum ‥ ~e duplex est, id est unum attractum ad singula membra per virtutem immutativam ‥ . alterum vero quod est semper infusibile a venis ‥ que sunt vie nutrimenti
hujusmodi ‥ vinum ex parte nutritibili [sic ] multum est nocivum
albus aque clarusque liquor ‥ / ‥ nutribilisque sapor
in florum et fructuum redolencia et in omnium talium ~ium sociali frequencia, que singulas gule species provocare solebant
fotilis ‥ i. ~is
retinere quod necessarium est ~i
principium convertendi humidum nutribile vel collatum in substantiam ~is
nūtrībĭlis, e (nutrio), nourrissant : C. Aur. Chron. 5, 1, 9 ; Acut. 2, 37, 212 || -lior C. Aur. Chron. 5, 10, 126.