oculeus
ŏcŭlĕus, a, um, adj. [oculus], full of eyes (ante- and post-class.).
- I Lit.: Argus, Plaut. Aul. 3, 6, 19 (555).—
- II Transf., sharpsighted: oculeus totus, Ap. Met. 2, 23, 9; Mart. Cap. 8, § 810.
oculeus, a, um (oculus), I) voller Augen, vieläugig, Argus, Plaut. aul. 555. – dah. mit Sternen (wie mit Augen) versehen, Mart. Cap. 8. § 810. – II) scharfsichtig, Apul. met. 2. 23.
hec [virgo ] quam vides splendore lucidam totumque corpus quodammodo ~eam
oculis plenus qui et ‥ ~eus dicitur
ŏcŭlĕus, (16) a, um (oculus), qui a des yeux, qui voit très bien : Pl. Aul. 555 || [fig.] très perspicace : Apul. M. 2, 23 || couvert dʼyeux [dʼétoiles] : Capel. 8, 810.