oculitus

ŏcŭlĭtus, adv. [oculus],

• as one's own eyes, i.e. most dearly: amare, Plaut. ap. Non. 147, 27 sq.; cf.: oculitus quoque dicitur, ut funditus, penitus, quo significatur tam carum esse, quam oculum, Paul. ex Fest. p. 179 Müll.