opiparus
ŏpĭpărus, a, um (post-class. collat. form ŏpĭpăris, e), adj. [ops-paro],
- richly furnished, rich, splendid, sumptuous (anteand post-class.): opiparum magnarum copiarum apparatum, Paul. ex Fest. p. 188 Müll.: Athenae, Plaut. Pers. 4, 4, 1 (559): opimitates, id. Capt. 4, 1, 2 (769): obsonia, id. Mil. 2, 1, 29 (107): munera, Ap. Met. 5, 15, 18.—In the form opiparis, Ap. Met. 1, 24, 11.—Adv.: ŏpĭpărē, richly, splendidly, sumptuously (class.): instructa domus opime atque opipare, Plaut. Bacch. 3, 1, 6 (373): apparatum convivium, Cic. Off. 3, 14, 58; cf. id. Att. 13, 52, 1; Ap. Met. 5, 8, 5.
opiparus, a, um (opes u. paro), herrlich, prächtig (vgl. Paul. ex Fest. 188, 8), Athenae, Plaut. Pers. 549: opimitates, Plaut. capt. 769: obsonia, Plaut. mil. 107: munera, Apul. met. 5, 15: cenae, Porph. Hor. carm. 1, 37, 2: templum, Iul. Val. 1, 42 (46): loca, ibid. 3, 27 (50).
dicentarius, habundans, optimus, opiparus [v. l. oppiparus ], opidernus [v. l. opulentus ]
habundans, affluens, ~us, redundans ‥ copiosus
cibaria ~a, id est nimis delicata
non sunt nobis cibus, ~ae quas nobiscum edere solebas, non pavones, non coturnices etc.
quum dives fuit noster‥ nobis erant ~ae offertissimae
ŏpĭpărus, (16) a, um (ops, paro), copieux, riche, somptueux : Pl. Capt. 769 ; Mil. 107 ; Pers. 549 ; Apul. M. 5, 15 || -păris, e, Apul. M. 1, 24.