opinator
opinator, a conjecturer
ŏpīnātor, ōris, m. [opinor]. *
- A supposer, conjecturer: ego vero ipse et magnus quidam sum opinator, etc., Cic. Ac. 2 (Luc.), 20, 66.—
- II Under the emperors, one who collected the tribute-corn in the provinces for the army, Cod. Just. 12, 38, 11; cf. Cod. Th. 7, 4, 26; 11, 7, 16.
opīnātor, ōris, m. (opinor), I) zu Vermutungen geneigt, ein Vermuter, Cic. Acad. 2, 66. – II) der Getreideeinforderer für die Miliz in den Provinzen, Cod. Iust. 12, 38, 11.
~ores, existimatores
opinor ‥ i. putare ‥ inde ~or
assertores autem supradicte heresis et ~ores multipliciter exaltavit et benigne tractavit
ŏpīnātŏr, ōris, m. (opinor), ¶ 1 celui qui nʼa que des opinions sur les choses, qui présume, qui conjecture : Cic. Ac. 2, 66 ¶ 2 commissaire des vivres [sous lʼempire] : Cod. Th. 7, 4, 26 ; Cod. Just. 12, 38, 11.
opīnātōr ōris, m
- opinor, a conjecturer.