oscitabundus
oscĭtābundus, a, um, adj. [oscito],
- gaping, yawning (post-class.), Sid. Ep. 2, 2.
ōscitābundus, a, um (oscito), einmal über das andere gähnend, Gell. 4, 20 lemm. Sidon. epist. 2, 2, 2 u. 5, 14, 2.
quo sompnolentiam ejus nutu arguente resedit invitus; perstitit ~us
cum sompnolentiam cujusdam fratris nutu nocte quadam argueret et ille ~us et invitus resideret(
ōscĭtābundus, a, um (oscito), qui bâille souvent : Gell. 4, 20 ; Sid. Ep. 2, 2.