osculabundus
oscŭlābundus, a, um, adj. [osculor],
- kissing (post-Aug.), Suet. Vit. 2.—With acc.: manum sacerdotis, Ap. Met. 11, 6, 6; id. Mag. 94, p. 333.
ōsculābundus, a, um (osculor), zu wiederholten Malen küssend, Suet. Vit. 2, 5. – m. Acc., manum sacerdotis, Apul. met. 11, 6: manus nostras, Apul. apol. 94.
genibus ejus et pedibus reverenter affusi, non numquam etiam ~i
ōscŭlābundus, (16) a, um (osculor), qui couvre de baisers : Suet. Vitell. 2 || [avec acc.] Apul. M. 11, 6 ; Apol. 94.