About
Menu

osculo

oscŭlo, āre, v. a. [1. os, ōris], = ἀναστομόω,
  • to supply with a mouth or outlet, to extend a channel, e. g. the veins, Cael. Aur. Tard. 2, 10, 123.
oscŭlo, āre, v. a. (old collat. form of osculor),
  • to kiss: osculavi caput, Titin. ap. Non. 476, 32: osculato tuo capite, Ap. Met. 2, 6, 20; genua sibi osculari patiebantur, Capitol. Max. Juv. 2, § 7.

Saved

Recent