ostiolum
ostĭŏlum, i, n. dim. [ostium],
- a little door (post-Aug.), Col. 8, 14, 1: ostiola olitoria, Plin. 19, 8, 38, § 125: abscondita, Vulg. Dan. 14, 20.
ōstiolum, ī, n. (Demin. v. ostium), eine kleine Tür, Colum. 8, 14, 1. Plin. 19, 125. Vulg. 3. regg. 6, 31; Ezech. 41, 24; Daniel 14, 20. Paul. ex Fest. 84, 15: ost. casae, Petron. 136, 4: ansa ostioli rupta, Petron. 96, 1.
portella, portula, valvula, ~um
hostiolum illud occidentale introeuntes, ecclesiam subiere
bos ‥ puerum ‥ cum ~o domus avulso cornibus arreptum projecit a se
veniens ad ~um ecclesie et illud aperiens
pro ‥ ij ostiol’ panetrie et buterie et aliis diversis ost’ ibidem
conclave est locus ‥ muratus, ita quod preter unum parvum ‥ hostiolum ‥ remanebit fortiter munitus
hoc ~um, A.hek
brachium divi Fergusiani argento coopertum sine ~o cum aliquibus lapidibus
deponite fratres ‥ hoc pessimae infidelitatis pondus ‥ et circumstans cordis vestri ~a incredulitatis peccatum
cujus ingressus ~a per significationem multifarie possunt accipi
isti sunt secretiora illa ~a, per que ministri Belis sacrificia ‥ clanculum asportabant
ministri ‥ prelatorum ~a sunt abscondita sub mensa Belis subterranea, per que furtim ingrediebantur sacerdotes ejus ut asportarent ‥ posita ‥ super mensam
ad hec ~a occasionaliter pertinent canones quidam, prohibentes aliquos in secundo vel in tertio genere affinitatis conjungi, conjunctos tamen non separari concedit
ōstĭŏlum, (15) ī, n. (ostium), petite porte : Col. Rust. 8, 14, 1 ; Plin. 19, 125.