p
p, f. n. [quinzième lettre de lʼalphabet latin] : Aus. Idyll. 12 || abréviation de Publius, parte, pater, pedes, pia, pondo, populus, posuerunt, publicus, etc. || P. C. = patres conscripti || P. M. = pontifex maximus || P. R. = populus Romanus || P. S. = pecunia sua.
P. CCCC. quadringenta, et versus apud Ugutionem :
G. autem 400. designat. At Baronius pro G. habet S. ita ut P. septenarium numerum tantum confecerit. Quæ Baronii lectio videtur confirmari ex Epitaphio Joannis Nepesini Episcopi, quod Romæ visitur in Ecclesia Monasterii S. Sabæ, quod sic clauditur :P. similem cum G. numerum monstratur habere.
Si colligantur, inquit Baronius, numeri quinque harum literarum, partim Latinarum, partim Græcarum, fiunt anni 770. nempeExtensum per Θ. P. Q. E.Δ. connexa,Christi annum monstrant, quo transiit iste Sacerdos, Obiit in pace 11. Kal. Nov. E. Ψ. O. I.
P. 7.
Q. 500.
E. 250.
in superscriptione cantilenæ, pressionem, vel præcisionem prædicat. Notkerus Balbulus Opusc.
Quid singulæ significent literæ in superscript. cantilenæ. Vide A.
apsens, pro
absens ; apsolutumpro
absolutum, passim legi in veteribus inscriptionibus observat Scaliger in Indice 19. ad Gruteri Inscriptiones.
optulitpro
obtulit.