paedicator
paedīcātor, ōris, m. [1. paedico],
- one given to unnatural vice, Licin. Calv. ap. Suet. Caes. 49.
paedīcātor, s. pēdīcātor.
pædīcātŏr, (16) ōris, m. (pædico), celui qui est adonné à un vice contre nature : Licin. Calv. d. Suet. Cæs. 49.