paedor
paedor, nastiness, filth
paedor, ōris, m. [root pu-; Sanscr. pūje, to be rotten, stink; Gr. πύθομαι, πύον; cf. pus, puter, etc.], nastiness, filth (syn.: illuvies, sordes).
- I Lit.: barba paedore horrida, Poët. ap. Cic. Tusc. 3, 12, 26: membra horrida paedore, Lucr. 6, 126; plur., Cic. Tusc. 3, 26, 62: exuere paedorem, Tac. A. 6, 44: longus in carcere paedor, Luc. 2, 72; Sen. Agam. 991.—
- II Transf., a stink, stench (post-class.): sine paedore, Aug. Civ. Dei, 14, 24.
paedor (pēdor), ōris, m. (verwandt mit pedo), I) der stinkende Schmutz, Unflat, aus Mangel an Wartung, Cic. u.a.: paedorem exuere, Tac.: Plur. Cic. Tusc. 3, 62. – II) der Gestank, Augustin. de civ. dei 14, 24, 2. p. 51, 11 D.2: oris, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 3, 46.
squalores ~oresque carcerum
~or, pedum fetor
in stercore fetoris et vomitu iniquitatum ~oris
tanto spurcitia ~oris illius [domus purgatorie ] amplius augebatur
pædŏr, (13) ōris, m. , saleté, malpropreté, crasse : Pacuv. d. Cic. Tusc. 3, 26 || pl., Cic. Tusc. 3, 62 || mauvaise odeur : Aug. Civ. 14, 24.
- 1. vuil(igheid);
- 2. (August.) stank.
paedor or pēdor ōris, m
- 2 PV-, nastiness, filth: barba pedore horrida, C.poët.: exuere paedorem, Ta.