palliolatim
pallĭŏlātim, adv. [pallium],
- dressed in a mantle very rare): palliolatim amictus, Plaut. Ps. 5, 1, 29 (1274): saltare, Front. Orat. 1 Mai.
palliolātim, Adv. (palliolum), mit einem Mäntelchen, amictus, Plaut. Pseud. 1275: peniculamentum tenet pall., *Caecil. com. 133 R.2: saltare, Fronto de orat. p. 157, 5 N. (wo palleolatim).
pallĭŏlātim, en pallium : Fronto Orat. 1 ; palliolatim amictus Pl. Ps. 1275, vêtu dʼun pallium.