pandiculor
pandĭcŭlor, āri, v. dep. [2. pando],
- to stretch one's self: ut pandiculans oscitatur, Plaut. Men. 5, 2, 80 (832); cf.: pandiculari dicuntur, qui toto corpore oscitantes extenduntur, eo quod pandi fiunt, Fest. p. 220 Müll.
pandiculor, ārī (pandus od. pando, ere), sich dehnen, sich recken, beim Gähnen, Plaut. Men. 832.
pandĭcŭlor, ārī, intr. (pando), sʼétendre [en bâillant], sʼallonger : Pl. Men. 834 ; P. Fest. 220.