panicium
pānĭcĭum, ii, n. [panis].
- Any thing baked, as bread, cakes, etc., Cassiod. Var. 9, 5.—
- II = panicum, Italian panic-grass, Paul. Nol. Ep. 3 ad Sev.; Edict. Diocl. p. 27; cf. Not. Tir. p. 112.
pānicium, iī, n. (stammverwandt mit panis), I) das Gebäck, Cassiod. var. 9, 5, 1. – II) = panicum (w. s.), Paul Nol. epist. 3 ad Sever. Edict. Diocl. 1, 6. Not. Tir. 68, 33.
pānĭcĭum, ĭī, n. , panic : P. Nol. Ep. 23, 6 (Hartel) ; v. panicum.
PanicumLatini vocant :
Panis, nostri. Paulinus Epist. 3. ad Severum :
Fabam intrivit Panicio, etc.Infra :
Fabam tantum milio, Panicioque confundens.Capitulare de villis cap. 44 :
De piscato seu formatico sinapo, aceto, milio, Panicio, etc. Panicumcap. 62.
Suggerunt ut segetem Panitiæ,... quæ ab ursis vastabatur, visitare præciperet.
Similiter de miliis, Panitiis et de videmia.