perfugio
perfugio, to flee for refuge
per-fŭgĭo, fūgi, 3, v. n., to flee to a place for refuge.
- I Lit.
- A In gen. (rare; ap. Cic. Pis. 36, 89, profugisti is the correct reading.; cf. confugio): ad aliquem, Liv. 2, 9: Corinthum, Nep. Dion. 5, 1: Bactra, Curt. 6, 6, 22: ad tribunal, Tac. A. 1, 32: in Capitolium, id. ib. 3, 36.—
- B In partic., to go over or desert to the enemy (class.): nemo a Caesare ad Pompeium transierat, cum paene cotidie a Pompeio ad Caesarem perfugerent, Caes. B. C. 3, 61; Cic. Balb. 9, 24: servos, qui ad eos perfugissent (al. profugissent), poposcit, Caes. B. G. 1, 27, 3.—
- II Trop., to take refuge in any thing (post-class.): qui cum in culpā et in maleficio revicti sunt, perfugiunt ad fati necessitatem, Gell. 6, 2, 13: in fidem alicujus, Liv. 28, 7.
per-fugio, fūgī, fugitum, ere, hin-, hinüberfliehen, a) der Zuflucht wegen, seine Zuflucht nehmen, Corinthum, Nep.: ad alqm, Liv. – übtr., a negotiis publicis se removere ad otiumque perf., Cic.: ad fati necessitatem, Gell.: in fidem Aetolorum, Liv. – b) als Überläufer, übergehen (zum Feinde), ad alqm, Cic. u. Caes.: in castra Caesaris, Auct. b. Afr.
See: perfugere
perfŭgĭō, (10) fūgī, ĕre, intr., ¶ 1 se réfugier vers : ad aliquem Liv. 2, 9, 1 ; Corinthum Nep. Dion 5, 1, se réfugier près de qqn, à Corinthe ; [en parl. dʼesclaves fugitifs] Cæs. G. 1, 27, 3 ¶ 2 déserter : a Pompeio ad Cæsarem Cæs. C. 3, 61, déserter le camp de Pompée pour celui de César || passer au parti de qqn [ad aliquem ] : Cic. Balbo 24 ¶ 3 [fig.] recourir à : Gell. 6, 12, 13 ; in fidem Ætolorum Liv. 28, 7, 12, se mettre sous la protection des Étoliens.
- 1. vluchten, zijn toevlucht zoeken [ad Helvetios; Corinthum; in Capitolium]; ➤ (metaf.) a negotiis publicis se removere ad otiumque ~ (Cic.); in fidem Aetolorum ~;
- 2. naar de vijand overlopen [a Pompeio ad Caesarem].
perfugio , is, ugi, ugere. n. 3.
投奔。避難。— ad eum 投奔至其處。Est locus quo perfugiant 彼等有避難之所。
Suggest a Translation
See an image
投奔。避難。— ad eum 投奔至其處。Est locus quo perfugiant 彼等有避難之所。
Suggest a Translation
See an image
per-fugiō fūgī, —, ere,
- to flee for refuge: per tramites occulte in Galliam, S.: ad Porsinnam, L.: Corinthum, N.—To go over, desert: a Pompeio ad Caesarem, Cs.—Fig., to take refuge: in fidem Aetolorum, L.