perjurus

perjurus [CL] 1 (as adj.) who has deliberately broken an oath, perjured. 10‥ ~us, forsworen WW; frater meus ~is lecatoribus ea tradiderat Ord. Vit. XII 24 p. 401; per testes falsissimos et ~os Gir. SD 100. 2 (as sb.) one who has deliberately broken an oath, oath-breaker, perjurer: a (m.); b (f., in quot., in fig. context). a fures ‥ ~os, luxuriosos ‥ punit Deus Bede Ep. Cath. 33; molles, sodomita [v. l. sodomitae], maledici, ~i Egb. Pen. 1; 1280 compertum est quod est ~us, quia juratus ‥ quod cartas de Stallynburghe, statim cum fuerit installatus restitueret et adhuc non restituit Reg. Ebor. 23; postea ~us pecuniam promissam non solvit Trevet Troades 4; rex debet ‥ patricidas et ~os non sinere vivere Ockham Pol. I 25.  b tu ‥ anima mea perfida Deo, ~a Dei, adultera Christi Anselm (Medit. 2) III 81.

perjūrus, (11) a, um (per, jus), parjure, menteur, imposteur : Cic. Com. 46 ; perjura fides Hor. O. 3, 24, 59, perfidie, mauvaise foi || -ior Pl. Mil. 21 ; -issimus Cic. Com. 20.

➳ compar. pejurius Pl. *Trin. 201.