perlibens
perlĭbens, entis, v. perlibet med.
per-libēns, -benter, s. perlubēns, perlubenter.
perlĭbēns (16) (-lŭbēns), tis, p.-adj. qui fait très volontiers : Pl. Trin. 780 ; 1041 || me perlubente Cic. Q. 2, 6, 6, à mon grand plaisir.
per-libēns, perlibenter see perlub-.