perscrutator
perscrūtātor, ōris, m. [perscrutor],
- a thorough searcher, an examiner, investigator (post-class.): talium rerum, Capitol. Max. 1 (al. persecutor); Veg. Mil. 3, 3 (al. prosecutores); Cassiod. Var. 2, 15.
perscrūtātor, ōris, m. (perscrutor), der Durchstöberer, Durchsucher, Hydruntini maris (des Meeres bei Otranto in Kalabrien), v. Perlenfischer, Cassiod. var. 1, 2, 2. – übtr., der Erforscher, Ergründer, Hieron. in Galat. 2 in. Augustin. c. Faust. 3, 3 u. in Ioann. tract. 44, 3: sedulus, Cassiod. var. 2, 15, 4. – ➳ Capit. Maximin. 27, 7 Peter persecutor; Veget. mil. 3, 3. p. 70, 1 Lang2 prosecutores.
te ~orem conscientiarum nostrarum scimus
haec tu, intime coelestium arcanorum ~or, audire patuisti
sepe pius invenit pulsator quod temerarius non meretur ~or
naturalis historie diligens ~or
scripturarum sedulus ~or diversarum
omnes ~ores finis mundi, etiam licet essent sancti, fallebantur in conjectura sua
facto scrutinio de ‥ falsis capellis, ‥ ~ores duxerunt hic in Gihalda ‥ quedam capella
duos ~ores artis, dictossercheours ad scrutandum defectus tannatorum
perscrūtātŏr, ōris, m. , investigateur : Aug. Faust. 3, 3 ; Cassiod. Var. 2, 15.