perspicaciter
perspĭcācĭter, adv., v. perspicax fin.
perspicāciter, Adv. (perspicax), scharfsichtig, Amm. 26, 6, 1; 29, 1, 38: Compar. perspicācius, Boëth. de consol. phil. 3. metr. 11, 5. – Superl. perspicācissimē, Boëth. in categ. Aristot. 4. p. 204.
a quodam fratre timide inspiciente proclamatur tumba vacua. ast aliorum cura ~ius intuita respondetur potius vere plena vera sancti corporis gleba
quero quare quedam illorum [brutorum ] nocte quam luce ~ius videant
eos ‥ se ~issime videre protestans
dexter femine redditur oculus et tenebris expulsis ~iter videndi redit acumen
sin autem ad ~ius intuendum oculorum aciem invitaveris
auditis utrinque causis ‥ ~ius quid fieri oporteat pervideri valebit
breviter perstrinxi ut ~ius intelligantur que dicenda restant
novit et cunctis ~ius ille qui omnia novit
~iter attendentes quod ‥
perspicācĭtĕr, avec clairvoyance, perspicacité : Amm. 26, 6, 1 || -cius Boet. Cons. 3, 11, 5.